Waarom voelt het leven in Toscane zelfs op maandag anders?

De eerste dagen dat ik bij ons huis in Toscane ben merk ik het altijd meteen.
Niet eens door het weer of het eten. Al zijn die natuurlijk wel een prettige bijkomstigheid. Volgens mij komt het vooral door het tempo van de dag. Het andere ritme dan we normaal in Nederland hebben.
Mensen drinken ’s ochtends rustig een espresso aan de bar. Winkels gaan tussen de middag dicht. Kinderen spelen ’s avonds nog buiten op het plein terwijl het eigenlijk al laat is. Niemand lijkt constant op de klok te kijken.
En elke keer denk ik hetzelfde: hoe doen ze dat?
Want Italianen werken natuurlijk gewoon. Kinderen moeten naar school. Mensen hebben deadlines, zorgen en volle dagen, net als wij.

Alleen lijkt niet alles daar om haast te draaien.

In Nederland proberen we vaak zoveel mogelijk in één dag te proppen. Even snel lunchen achter je laptop. Nog een boodschap tussendoor. Wandelen terwijl je ondertussen een podcast luistert.
Rust voelt bij ons al snel alsof het nuttig moet zijn.

In Italië lijkt dat anders te werken.
Niet omdat mensen daar niks doen, maar omdat de dag anders is ingericht. In veel dorpen sluiten winkels tussen de middag een paar uur. Mensen nemen langer de tijd om te eten. De avond begint later en loopt langer door. Misschien voelt de hele dag daardoor minder opgejaagd.
Een espresso aan de bar duurt misschien maar vijf minuten. Maar in die vijf minuten wordt er wel echt even gestopt. Niemand kijkt ondertussen op zijn Apple Watch of loopt alvast bellend naar buiten.
En misschien zit daar wel precies het verschil.
Niet dat Italianen minder doen. Maar dat niet ieder moment meteen efficiënt hoeft te zijn.
Dolce far niente heeft niets te maken met lui zijn. Misschien is dolce far niente uiteindelijk gewoon echt aanwezig zijn in wat je op dat moment doet.

En grappig genoeg gebruiken Italianen die woorden zelf eigenlijk bijna niet. Voor ons klinkt het als een levensles of een manier van leven waar we bewust naar op zoek zijn. Maar daar lijkt het gewoon onderdeel van de dag.

Misschien merken we daar pas hoe druk we normaal zijn

De eerste dagen bij Casa Dolce Poggio merk ik het trouwens altijd bij mezelf.
Dan zit ik buiten met een espresso en pak ik automatisch mijn telefoon. Niet omdat er iets belangrijks is, maar omdat dat nou eenmaal normaal voelt.
Maar na een paar dagen verandert dat vanzelf een beetje.
Je blijft langer buiten zitten zonder reden. Je kijkt ineens naar dingen waar je thuis normaal aan voorbijgaat. Het uitzicht met de olijfbomen. Het geluid van vogels in de ochtend. De sterrenhemel ’s avonds.
En soms gewoon een spelletje doen met de kinderen terwijl het langzaam donker wordt en niemand haast heeft.
En dan merk je pas hoe vol je hoofd thuis eigenlijk was.

Dolce far niente in de kleine dingen

Even nergens heen hoeven

Even nergens heen hoeven
Misschien is dat uiteindelijk ook waarom Toscane zo anders voelt.
Niet omdat het leven daar perfect is of omdat niemand stress heeft. Maar omdat er nog ruimte lijkt te zijn voor kleine momenten zonder doel. Een espresso drinken zonder haast. Buiten zitten zonder op de tijd te letten.

En misschien is dat uiteindelijk gewoon dolce far niente.
Even nergens heen hoeven.
Dat is ook precies het gevoel dat we bij Casa Dolce Poggio hopen mee te geven.


Ciao Renate

Casa Dolce Poggio ligt in de heuvels van de Maremma, Toscane. Een vakantiehuis voor twee, tussen de olijfbomen. Meer weten? Je mag me altijd even een berichtje sturen.